Şehr-i Ankara

“Soğuk ve şehirler arası otobüslerde vazgeçtim çocuk olmaktan”
Sevdiğim bir şiirin sevdiğim mısrası bu.
Ben soğuk bir otobüs terminalinde sığındım çocukluğuma
Bunca kalabalıkta ağlayan bir çocukta buldum kendimi
Kaybettiğim çocukluk heyecanıyla karşılaştım içimde
Düşlerim belirdi bir başka çocuğun gülüşünde
Bir çoğu için zaman geç idi,
Olabilirliği hesaplandı o günün düşlerinin ,bugünün hesap tutmayan çarşısında
Ve ben o hesapsız halimle koşabilmeyi özledim birden, bir duvara tırmanmayı, nefesim kesilene kadar bağırmayı,
Babaannemin tarhana çorbası kavurduğundaki koku geldi burnuma , hüzünlendim.
Ben ne zaman şehrimden ayrılacak olsam, bir haller gelir üzerime.
Özgürlüğüm, sanırım sana daha çok alıştım Şehr-i Ankara