anlatamadım

Sen sevmezsin ama birer kahve yaptım ikimize,

Sade benimki, seninki sütsüz ve az şekerli,

‘Zaten zehir gibi, bari biraz şeker atmalı’ değil mi?

Kahvenin tadı öyle çıkar çünkü, öbürü de kahve mi?

Oturdum yine masanın başına, elimde kâğıt kalem…

Anlatmak istediklerim var, gözyaşlarımla beslediğim.

İçeri değil hem de bu sefer, bu akşam dışarı bir tanem.

Hiçbir kelimeyi beğenmiyorum neden sonra.

Ne seni anlatmaya yetebiliyorlar, ne de yaşadıklarımızı.

Ya ben beceremiyorum yazmayı, ya da benzetemiyorum hiçbir güzele, iyiye…

Ne de güzel aşk şiirleri var oysaki.

Birlikte konuştuğun kadar birlikte susabildiğin biri varsa hayatında,

İşte bence o zaman, o hayat yaşamaya değer…

Birlikte güldüğün kadar birlikte ağlayabildiğin,

Aynı şarkıyı defalarca birlikte söyleyebildiğin,

Çocuksu yüreğini yanındayken gösterebildiğin,

En çıplak haliyle yüreğini, savunmaya gerek kalmadan yüreğine teslim edebildiğin…

 Neyi anlatabilirsin hangi kelimeyle?

Bizi anlatan bir lisan bulamadım henüz.

Bizi anlatmaya -seni sana mı, seni bana mı- çalışmak bile büyük bencillik.