...

Saat vurdu bak, yol aramıza zaman koyacak, zaman uzaklık getirir mi dersin, belki hep yanındaymışım gibi , yanımdaymışsın sen sanki, ama sanki değil bunu zaten biliyorum, zaten öyle .Öyle ki zaman kadar, her zamanki bilinmeyen zaman kadar,kalbime beynime nüfuz eden pişmanlıklar kadar, engellediklerim kadar sarp sınırlar. Sınırlarda uzanan umutlar kadar, ama iki köyün arasına tel örgü koymuşlar. Geçmesem sınırdan senden öleceğim, geçsem... hakikatten geçsem ne olurdu, sen biliyor musun ? neden çekmedin beni elimden tutup? Ben kanamaya razı, tel örgülere karşı ki onlar zamandı, şu metallerin erimesi için gerekli sevgi  sabiti neydi, belki benimki yeterdi. Ki belki seninkiyle toplasaydık mesafe de silinirdi. Şimdi bunları söylemenin ne anlamı var ama değil mi ?

Gerçi ben seninle uyuyorum hala, başımı belki tek koyuyorum yastığa, yastıkta iki kişinin izi kalmış , uyanmışım. Uzaktasın, ama yanımda, uzağındayım ben senin çok uzağında...